1970 li yıllardı? O günkü öğrenci veya toplum olaylarının en büyük güzelliği, aynı ülkü ve idealleri paylaşan kişilerin birbirine canı gönülden bağlılığı ve aralarındaki dayanışma duygularıydı. Aynı görüşe sahip kişiler ve topluluklar ceplerindeki beş kuruşa kadar bölüşürler; acıları ve kederleri ortak paylaşırlardı. Beraber gülüp, beraber kederlenirler, herkes varını da, yoğunu da beraber yaşarlardı. O günkü duyguların güzelliğini ve değerini insan bugün daha iyi anlıyor. Her güzelliği karşımızdaki ve ait olduğumuz birliktelikler için isterken bugün her şeyi kendimiz için ister duruma geldik. Sonunda maddeci ve bencil bir toplum olduk.
Geçen zaman her şeyi etkilediği gibi bazı güzel duygularımızda yok etti. Aramızdaki sevgi ve saygı bağlarını gevşetti. Çoğumuzu sermayenin ve küvetlinin adamı yaptı. Zaaflarımızı kullanarak bizi adata esir ettiler. Kendileri dev gibi her şeyi yiyip, yutarken, çevresindekileri küçük kırıntılara muhtaç ettiler. Fakir fukaraya cenneti vat ederken kendileri saraylarda vakit geçirip, beş yıldızlı otellerin değişmez müşterileri oldular.
Özellikle ideal ve amaçlar doğrultusunda değil de belli menfaatler için bir araya gelmiş birliktelikler yok olma, tarihe karışma zamanını yaşayacaklardır. Kendi menfaat ve istekleri için değil toplumun ve ülkemizin bekası için bir araya gelenler zayıflamış ve incelmiş gibi görünseler de hep tekrar yeşerip, tekrar filizleneceklerdir. Bu dediklerim uzun, engebeli inişi ve çıkışı olan meşakkatli bir yoldur. Bu yola zayıf, amaç ve idealleri olmayan, rüzgâr ne taraftan eserse o tarafa yamulan insanlarla çıkılmaz. Bu yola kendi menfaatlerini ön planda gören insanlarla çıkılmaz. Bu yola korkaklarla, zoru görünce pes edenlerle çıkılmaz?. Bu yola, doğru bildiği yolda, hiçbir şeyden korkmadan, tüm engellerin üzerine yürüyen ülkü sahibi insanlarla yürünür.
Geçen zaman aslında bizlere büyük dersler verdi. Bizi olgunlaştırdı. Bize en büyük verdiği ders: Yola beraber çıktığımız insanları yolda bırakamayacağımızı öğretmesidir. Eğer hedefe varmak istiyorsak. Eğer büyük ve diri olmak istiyorsak, başarılı olmak istiyorsak kesinlikle yol arkadaşlarımızı yarı yolda bırakmayalım. Onlara destek olup başarılı olması için çalıştığımızda, göreceğiz ki bizde sonunda başarılı olacağız.
Evet, içinde bulunduğumuz şartlar ve ortamlar ne kadar zor olursa olsun, ne kadar incelirsek incelenelim, çaresizliğin en büyüğünü yaşasak bile yol arkadaşlarımızı yolda bırakmayalım. Ortam ne kadar içinden çıkılmaz gibi görünse, ne kadar çaresiz kalsak, ne kadar imkânsızları yaşasak, bize dayatmada yapsalar, şantajda yapsalar, güvenen insanların güvenini boşa çıkarmamalıyız. Eğer adın bir güvenilmeze çıkarsa o, adını bir daha varını yoğunu bütün servetini harcasan düzeltemezsin. İşte o zaman ?´Ah bana vah bana´´ dersin?´Tavşan yamaca geçer´´ ve ?´Ense tıraşına bakarlar´´ ve öyle de gidersin?
